Me som arbeider med poesi, veit svært godt at språk er eit vanskeleg råstoff å forma på ein slik måte at det uttrykkjer det me har lyst å formidla.
Det er så uendeleg lett å forenkla ting, komplisera ting, laggja orda etter kvarandre slik at dei seier noko heilt anna enn det me såg for oss. Og nokre gongar kan det til og med visa seg at det som kjem ut av skrivinga, sjølv om det ikkje var noko me hadde tenkt oss, er betre
enn det me hadde i tankane, ja, betre enn me trudde me var i stand til.
Andre gonger går det sånn passe galt.
Eg ser i dag "langt" attende, heilt til 2017, der Knut Gørvell i eit Boktips trekkjer fram eit dikt frå samlinga og når det blir lyst blir det heilt fantastisk av Kristin Berget.
Eg skal ta med heile diktet til slutt, men det er ikkje det dette handlar om, det er ein underleg påstand som Gørvell kjem med i den samanhengen:
"Ukas dikt av Kristin Berget har ingen tittel, og det er et godt stykke fra de mange vare kjærlighetsdiktene i denne spalten. For poesi er mer enn kjærlighet og lengsel, det kan være ytterst alvorlig og utforskende."
Eg sit undrande att etter å ha lese noko slikt. For her får ein ganske klart inntrykk av at det finst dikt som er alvorlege og utforskande, og så finst det dikt som handlar om lengt og kjærleik. Dette kan ein her lett få inntrykk av er tradisjonelle dikt som er litt overflatisk, og som alle veit er verken kjærleik eller lengt særleg alvorlege saker.
Til dette kan ein jo gje Gørvel det at han kanskje bare fortel om si eiga oppfatning av dei dikta som har vore presentert i Boktips-spalta,
men for min del liknar dette litt for mykje på andre si ytring om det same, slik eg ein gong i tida oppsummerte det i artikkelen "Svartsynsyndromet" i Morgenbladet, der det går fram at seriøse kritikarar hevdar at bare litteratur som ser dævelskapen i kvitauga og handlar om det fæle, brutale og vonde, er alvorleg og seriøs litteratur, - og difor vil eg bare kviskra fortruleg til dykk som skriv her inne:
"Ikkje bry dykk om slikt tull!"
**
Dikt av Kristin Berget:
**
Jeg navngir ikke jord
jeg navngir ikke gud
jeg navngir ikke jeg
jeg navngir ikke oljen
eller salven
eller det skitne havet
Legger pannen mot brosteinen
vender håndflatene opp mot luften
fyller lungene med støv og væske
forventer enda en varme
som raser gjennom kroppen
Barnet gir jeg navn
ild og aske
*
helge t
