Det var ein mørk, sein kveld:
Eg kom inn att etter mykje om og men,
Med skitt og høy under sandalen.
Og kona mi sa: "Med deg er inkje hell!"
"Det er vel slik," sa eg, "med dei frå Betlehem!"
Eg la meg, trøytt og ville svinna hen,
Men sovna gjorde eg neppe.
Sjeldant hadde måneljoset skine slik,
Og kona gav meg livsens skjenn.
Eg burde nok, tenkte eg, berre pakka mi skreppe.
"Men kva er det der?" sa ho så,
Ved vindauget ho stod.
Inkje svar; – eg planla vidare i skjul.
"Sjå, mannfolk," sa ho og slo, "ta no å sjå då!"
"Legg deg no," sa eg, "og stopp å slå og glo!"
Og sovna til slutt me gjorde
saman likevel.
Der månen skein på alt og alle:
Får og bukk og kveg – i kve og på jordet,
Og spann sin glans over heim og ve og vel.
Men sjå, eg måtte opp etter ein time:
Nok var nok, tenkte eg – under måneglor.
Ute vart eg rådvill:
Eg skulle til å grime,
Men der oppe – ei stjerne så stor.
Nei, månen var det neppe.
Eg plirte mot ho og gjekk.
Kom så til ein avsides stad,
Og stogga og slapp mi skreppe,
Og vart fylt med skrekk.
Ein sjofel stad – min sjofle stall:
Frå tarveleg torvtak steig ævesæl englelåt,
Og stjerna laut då lyda ho òg,
Og bøygd bøling vart tagal under heilagtrall.
Der nede i krybba lydde vesalynk og gudegråt.
