Det var før Den Geopolitiske Situasjonen blei alle tings årsak og verknad, og før Røykelova blei vedteken, at fru Stiansen, heimeverande hustru til skuleinspektør Stiansen med fortid i Forsvaret, steig ut or senga, fordi ho ikkje fekk sova i den varme høgsumarnatta.
Burettslaget heiter ironisk nok Trollungane. Ironisk fordi det ligg i eit særs roleg strøk med jamt over noko tilårskomne middelklassebebuarar som lar eventuelle konfliktar utspela seg innomhus. Laget eig to husrekker, ei på kvar side av ein liten vegstubb i utkanten av ein mindre norsk by. Ni hus i den eine rekka, åtte i den andre, fordi ei av tomtene er opparbeidd til leikeplass. Ingen kan hugsa sist det var ein unge på plassen. Husa er heilt like å sjå til.
Fru Stiansen sit i stresslessen og ser ut i den lyse natta. Ho har opna terassedøra på gløtt og kjenner angen av sumar. Det får henne til å leita fram eit lite dikt ho har stukke inn mellom sidene i ei bok i bokhylla. Det låg i postkassa for nokre dagar sidan, i ein konvolutt adressert til henne, men utan både frimerke og avsendar. Ho les:
blåvengen sit på ein skjelvande tone
klungerens roser går inn i si tid
doggdråpen losnar frå trollrosas krone
døgnfluga summar ein skjør melodi
det låg ein maj-akkord under og dirra
vårbleik stod sola, ein mild dirigent
humla var nyvaken, yr og forvirra
grunntone var ho nå likevel plent
du var ein blåveng i vårsymfonien
doggdråpefallet var draumen sitt fall
nå går eg einsam den attgrodde stien
vintersonaten kling glasklår og kald
lett reknar døgnfluga dagane sine
du lever evig i strofene mine
Ho tykkjer diktet er vakkert, og lurer på kven som kan ha skrive det. Ein mistanke har ho nok, og det er ikkje fritt for at ho ein augneblink tenker tankar som mange av venninnene i kyrkjeringen ville kalla usømelege.
Vegguret slår to slag. Fru Stiansen reiser seg for å gå tilbake til senga. Ho lukkar døra til terassen og kastar eit siste blikk ut i sumarnatta. Då ser ho at det går ei splitter naken dame ned inngangstrappa til det nest nedste huset på andre sida av vegen. Kvinna er ustø på beina, men kjem seg over vegen og inn på leikeplassen der ho set seg på huk berre delvis i skjul bak rutsjebana. Etter ei lita stund reiser ho seg, vaklar over vegen, og stavrar seg opp trappa til huset ved sida av det ho kom frå. Der bur postmeister Lund. Kvinna må ha funne ringeklokka, for det går ikkje mykje tid før postmeisteren står i døropninga i pyjamas. Han smiler vennleg til den splitter nakne dama, hjelper henne ned trappa og fører henne arm i arm tilbake til fløytist og for tida grasenkemann Lauritzens bustad.
Nei, for helvete. Nok er nok. Eg er ein gamal mann som har vore død to gonger. Eg har plutseleg fått nok av dikt og irrelevant fjas. Kva ei oppdikta fru Stiansen måtte gjera og tenka, er meg totalt likegyldig. Eg tenner meg ein rullings, og på veg ned kjellartrappa tenker eg at faen skulle ta dei, alle krigshissarane frå forsvarets høg-, lågskular og forskingsinstitutt og alle etterplaprarane. I matbua finn eg to tjueliters dunkar med vatn som eg tar med meg ut i vaskekjellaren. Eg kjenner ei god, varm dirring i kroppen når eg heller vatnet ut i vaskekjellarsluken.
Komen opp frå kjellaren, ser eg at kona er ute i hagen. Ho står bøygd og stirer på eitt eller anna
borte ved ein av dei gamle ripsbuskane. Ho vender seg mot meg og vinkar at eg må koma. Eg trør inn i toflane som står ved hagedøra og stegar ut på den endå stivfrosne plenen. Det har vore ein lang og bitande kald vinter, og dette er ein av dei første frostfrie dagane.
Innunder ripsbusken står det ei fem centimeter høg snøklokke.
